शौर्य, समर्पण आणि देशासाठी बलिदान - भारतीय सेना!

     भारताच्या राष्ट्रजीवनात काही दिवस असे असतात, जे केवळ दिनदर्शिकेतील तारखा न राहता इतिहासाची जिवंत पाने बनतात. १५ जानेवारी भारतीय सैन्य दिन! हा असाच एक दिवस आहे. हा दिवस म्हणजे रणभूमीवर घाम आणि रक्त सांडणाऱ्या जवानांच्या अदम्य शौर्याला, अतूट शिस्तीला आणि निस्सीम राष्ट्रभक्तीला केलेले सामूहिक नमन.भारत झोपलेला असतो, तेव्हा देश जागा ठेवणारा एक घटक असतो, भारतीय सैन्य दिन. हिमालयाच्या गोठवणाऱ्या थंडीत, वाळवंटाच्या जळजळीत रणांगणावर, घनदाट जंगलांमध्ये आणि उग्र सीमारेषांवर उभा असलेला सैनिक हा केवळ लढवय्या नाही; तो राष्ट्राचा पहारेकरी आहे.

इतिहासाचा सुवर्णक्षण

१५ जानेवारी १९४९ रोजी भारतीय लष्कराच्या इतिहासात अभिमानाचा क्षण कोरला गेला. ब्रिटिश सत्तेनंतर प्रथमच भारतीय सेनेचे नेतृत्व एका भारतीय अधिकाऱ्याकडे आले. फील्ड मार्शल के. एम. करिअप्पा यांनी भारतीय सैन्याचे सेनापतीपद स्वीकारले आणि त्या क्षणापासून भारतीय सेनेचा स्वाभिमान अधिक दृढ झाला. हा केवळ पदभार स्वीकारण्याचा दिवस नव्हता; तो भारतीय सैन्याच्या आत्मनिर्भर नेतृत्वाचा, राष्ट्रीय अस्मितेचा आणि स्वदेशी लष्करी परंपरेचा प्रारंभ होता.

शिस्त : भारतीय सेनेची ओळख

भारतीय सैन्याची खरी ताकद अत्याधुनिक शस्त्रास्त्रांपेक्षा त्याच्या शिस्तीत आहे. पहाटेच्या पहिल्या किरणांसोबत सुरू होणारा सराव, आदेशपालनातील अचूकता, आणि कर्तव्याप्रती असलेली निष्ठा, यातूनच सैनिक घडतो.येथे प्रत्येक जवान एकाच मंत्रावर जगतो.“कर्तव्य सर्वोपरी.” स्वतःचे सुख, कुटुंबाची ओढ, वैयक्तिक स्वप्ने, सगळे काही बाजूला ठेवून देशासाठी जगणे आणि प्रसंगी देशासाठी मरणे, हीच त्यांची प्रतिज्ञा असते.

रणांगणातील शौर्यगाथा

भारतीय सेनेचा इतिहास पराक्रमाने ओतप्रोत भरलेला आहे. प्रत्येक युद्ध, प्रत्येक संघर्ष, प्रत्येक मोहिमेत भारतीय सैनिकांनी अपार धैर्य दाखवले आहे. समोर संकट असले, तरी माघार नाही—हीच या सेनेची परंपरा.
हातात शस्त्र असले तरी मनात मानवता जपणारा भारतीय सैनिक रणभूमीवर जितका कठोर, तितकाच शांततेच्या वेळी संवेदनशील असतो. तो शत्रूसमोर वज्रासारखा उभा राहतो आणि गरजू नागरिकांसाठी ढाल बनतो.

आपत्तीतील देवदूत

पूर, भूकंप, दरड कोसळणे, चक्रीवादळ, हिमस्खलन, जिथे सर्व यंत्रणा अपुऱ्या पडतात, तिथे भारतीय सेना पुढे येते. मदतकार्य करताना जात, धर्म, भाषा, प्रांत असा कोणताही भेद नसतो, फक्त “भारतीय” ही एकच ओळख असते.अनेकदा स्वतःचा जीव धोक्यात घालून जवान निरपराधांचे प्राण वाचवतात. म्हणूनच भारतीय सैन्याला केवळ लष्कर नव्हे, तर जनतेचा विश्वास म्हटले जाते.

बलिदानाची अमर परंपरा

या देशाच्या मातीमध्ये शहिदांचे रक्त मिसळलेले आहे. अनेक जवानांनी तिरंग्यासाठी प्राण अर्पण केले. नाव इतिहासात मोठ्या अक्षरात नसेल, पण त्यांचे बलिदान अमर आहे.शहिदाच्या चितेवर जळणारी ज्योत केवळ एका जवानाची नसते, ती देशाच्या स्वातंत्र्याची मशाल असते. त्या कुटुंबांचे अश्रू पाहून संपूर्ण राष्ट्र नतमस्तक होते.आजच्या झपाट्याने बदलणाऱ्या काळात, जिथे स्वप्ने मोठी आहेत पण संयम कमी होत चालला आहे, तिथे भारतीय सैन्य दिन चा प्रत्येक जवान तरुणाईला शांतपणे हेच शिकवतो की यश शॉर्टकटने नव्हे तर शिस्तीने मिळते, देशप्रेम घोषणा किंवा ट्रेंडपुरते मर्यादित नसून रोजच्या प्रामाणिक कर्तव्यातून व्यक्त होते, स्वतःच्या सोयीपेक्षा राष्ट्रहित मोठे मानण्याची सवय लावली तरच व्यक्तिमत्त्व घडते, संकटांपासून पळ काढण्याऐवजी त्यांना सामोरे जाण्याची हिंमत निर्माण होते, आणि जेव्हा तरुण मन निष्ठा, परिश्रम, संयम व जबाबदारी या मूल्यांवर उभे राहते, तेव्हाच समाज मजबूत होतो, राष्ट्र सुरक्षित राहते आणि इतिहासात स्वतःची ओळख निर्माण करण्याची संधी मिळते.या भारतीय सैन्य दिनाला संपूर्ण देश एकत्र येऊन एकच संकल्प करतो,जो सीमेवर उभा आहे, त्याच्या पाठीशी संपूर्ण भारत उभा आहे.भारतीय सैनिकाला सलाम करताना शब्द अपुरे पडतात. तरीही प्रत्येक भारतीयाच्या मनातून एकच भावना उमटते.
“तुम्ही आहात म्हणून आम्ही सुरक्षित आहोत.”
जय हिंद!
जय भारतीय सेना!